Over mezelf
Deutsch: Künstlerportrait "Wolwerkplaats Moeder Aarde" .pdf 216kB
English: About me
Nederlands: Over mezelf
De pdf bij de Duitse versie komt uit: verFilzt Und zugeNäht«, Heft 20, Herbst 2008
Op de lagere school wilde ik juffrouw worden en was mijn moeder mijn lerares. Ze leerde me fijn borduurwerk, breien, haken; dieren, speelgoed en poppenkleren maken. Na de middelbare school koos ik voor de gezondheidszorg en bleef daar vervolgens vele jaren.
Als kleuterouder op de vrije school, wassen en verven we de wol, wikkelen, vilten en maken hele prentenboeken uit wol, voor op de natuurtafel.
We organiseren grootse bazaars, met alles erop en eraan.
Wanneer we naar Sittard verhuizen, komen wij bij een pioniersschooltje en word ik vakleerkracht handwerken en alsnog juffrouw, in een vak dat mijn grootste hobby is, met een leerplan met een rond geheel, zoals ik houd van gehelen, ingebed in verhalen, zang en natuurlijke materialen.
In het voorjaar van 1999 sterft de man van een vriendin en heb ik heel sterk het gevoel dat ik met een van de kinderen met wol moet werken. De werkplaatsgroep ontstaat. Iedere zaterdag komen we bij elkaar. We wassen en verven de wol buiten op de vuurplaats, spinnen, wikkelen en vilten.
Wol is het uitgangspunt en de natuur staat centraal. Oer, eenvoud, verbinding en recycling, zijn basisbegrippen.
Al snel krijgt de werkplaats haar naam:
Wolwerkplaats Moeder Aarde
De keuze voor de naam is intuïtief sterk in me aanwezig en de werkplaats bestaat in een voortdurende stroom. Alles dient zich steeds aan en met veel genoegen volg ik tot op de dag van vandaag, deze stroom.
Gezondheidszorg en onderwijs komen bij elkaar. De harmoniserende werking van het werken met wol in alle groepen en de plezier beleving van iedereen is zo groot, dat het voor iedereen duidelijk voelbaar is.
Er ontstaan dag- en weekendkursussen, voordrachten, verkoop op bazaars, de winkel en 4 jaar na begin vorm ik de werkplaatsgroep om naar doorlopende kursussen, omdat de groep uit zijn voegen barst.
In het najaar van 2003 benader ik Inge Evers vanwege mijn interesse voor vilt en therapie.
In dezelfde tijd zoek ik kontakt met István Vidák.
Van een vriendin had ik het boekje: ‘Filzen mit Kindern’ van Mari Nagy en István Vidák gekregen, gedrukt op zwaar kringlooppapier met warme uitstraling. Ik ben enthousiast. Het een na het ander dat ik tegen kom gaat over hoe ik het liefste werk. Graag wil ik deze boekjes aanbieden in mijn net ontstane winkel.
Inge Evers ontmoet ik dan voor het eerst tijdens haar kursus: ‘Georgië ontmoet Nederland’. Haar werkwijze, welke ik ondertussen al zo vaak mocht meemaken, was vanaf het eerste moment in alles aanwezig.
Het belang van samen, van verbinden, van heling.
In januari 2004 begin ik met de Nederlandse vertaling: ‘Vilten met kinderen’. Deze vertaling is het eerste grote project in de nauwe samenwerking die dan met Mari en István volgt. Er volgen Duitstalige viltontmoetingen, de wereldviltontmoeting, Inge Evers ‘Heartfeltcarpet’. István neemt me in gedachten mee naar Kyrgistan en een jaar later ga ik in werkelijkheid.
Er volgen reizen naar Hongarije, Siebenburgen (deel van Roemenië welk oorspronkelijk Hongaars was), en weer naar Kyrgistan. Overal zijn kursussen en voordrachten, daar en hier in Nederland.
In Tiszaszas onderwijst István aan Anna (dochter van Mari en István) en mij het maken van een Oezbekistaanse jurttas. We borduren hele dagen en de fijnste uren zijn in de vroege ochtend, als de haan ons wakker kraait, in de rust van de morgen.
En overal waar István is, worden koorden gedraaid, geweven of gevlochten en voortdurend worden jurten opgebouwd en afgebroken, steeds weer.
We spreken over het belang van viltontmoetingen, het belang van het behouden van de kennis op gebied van traditionele textieltechnieken, het belang van tentoonstellingen, musea bekijken, het belang van onderwijs, het belang van doorgeven, het belang van vastleggen.
We organiseren de tentoonstelling: ‘Het oog van God’ met werk van István’s Duitse Internationale Vilt School. We schrijven artikels voor de verschillende bladen en uit de inmiddels afgeronde vooropleiding in Nederland wordt duidelijk dat er belangstelling is voor een Internationale Vilt Akademie.
We werken nauw samen met Inge Evers. We organiseren en doceren.
Als eind 2007 blijkt dat er geen sluitend concept gevonden kan worden voor de voortgang van IVA, komt er een einde aan de zeer intensieve samenwerking, van István en mij, in de afgelopen jaren.
In de ruimte die ontstaat, realiseer ik me, dat ik de afgelopen jaren zie als een opleiding. De Akademie is dan mijn afstudeerproject.
Ik wil István danken voor deze intensieve samenwerking, waarin ik zo veel heb kunnen leren, waarin ik zoveel mensen kon ontmoetten, waarin ik zo gegroeid ben, zowel op het gebied van leidinggevende als op het gebied van docent.
In de ruimte die ontstaat, borrelt het, om te scheppen, om mijn vak als docent uit te oefenen.
In de stroom van de werkplaats ontstaat mijn nieuwste kursus:
Over de grenzen van Kyrgistan, Oezbekistan en Turkmenistan.
Over de grenzen van…… kijkt uit, over het geleerde van de afgelopen jaren.
Over de grenzen van…… kijkt naar de tradities, de motieven en vilttechnieken in de Centraal-Aziatische landen.
Over de grenzen van……verlegt ook zijn grenzen naar andere materialen, techniek combinaties en toepassingen.
januari 2008
zomer 2008
februari 2009
maart 2009
naar boven
Op de lagere school wilde ik juffrouw worden en was mijn moeder mijn lerares. Ze leerde me fijn borduurwerk, breien, haken; dieren, speelgoed en poppenkleren maken. Na de middelbare school koos ik voor de gezondheidszorg en bleef daar vervolgens vele jaren.
Als kleuterouder op de vrije school, wassen en verven we de wol, wikkelen, vilten en maken hele prentenboeken uit wol, voor op de natuurtafel.
We organiseren grootse bazaars, met alles erop en eraan.
Wanneer we naar Sittard verhuizen, komen wij bij een pioniersschooltje en word ik vakleerkracht handwerken en alsnog juffrouw, in een vak dat mijn grootste hobby is, met een leerplan met een rond geheel, zoals ik houd van gehelen, ingebed in verhalen, zang en natuurlijke materialen.
In het voorjaar van 1999 sterft de man van een vriendin en heb ik heel sterk het gevoel dat ik met een van de kinderen met wol moet werken. De werkplaatsgroep ontstaat. Iedere zaterdag komen we bij elkaar. We wassen en verven de wol buiten op de vuurplaats, spinnen, wikkelen en vilten.
Wol is het uitgangspunt en de natuur staat centraal. Oer, eenvoud, verbinding en recycling, zijn basisbegrippen.
Wolwerkplaats Moeder Aarde
De keuze voor de naam is intuïtief sterk in me aanwezig en de werkplaats bestaat in een voortdurende stroom. Alles dient zich steeds aan en met veel genoegen volg ik tot op de dag van vandaag, deze stroom.
Gezondheidszorg en onderwijs komen bij elkaar. De harmoniserende werking van het werken met wol in alle groepen en de plezier beleving van iedereen is zo groot, dat het voor iedereen duidelijk voelbaar is.
Er ontstaan dag- en weekendkursussen, voordrachten, verkoop op bazaars, de winkel en 4 jaar na begin vorm ik de werkplaatsgroep om naar doorlopende kursussen, omdat de groep uit zijn voegen barst.
In het najaar van 2003 benader ik Inge Evers vanwege mijn interesse voor vilt en therapie.
In dezelfde tijd zoek ik kontakt met István Vidák.
Van een vriendin had ik het boekje: ‘Filzen mit Kindern’ van Mari Nagy en István Vidák gekregen, gedrukt op zwaar kringlooppapier met warme uitstraling. Ik ben enthousiast. Het een na het ander dat ik tegen kom gaat over hoe ik het liefste werk. Graag wil ik deze boekjes aanbieden in mijn net ontstane winkel.
Inge Evers ontmoet ik dan voor het eerst tijdens haar kursus: ‘Georgië ontmoet Nederland’. Haar werkwijze, welke ik ondertussen al zo vaak mocht meemaken, was vanaf het eerste moment in alles aanwezig.
Het belang van samen, van verbinden, van heling.
In januari 2004 begin ik met de Nederlandse vertaling: ‘Vilten met kinderen’. Deze vertaling is het eerste grote project in de nauwe samenwerking die dan met Mari en István volgt. Er volgen Duitstalige viltontmoetingen, de wereldviltontmoeting, Inge Evers ‘Heartfeltcarpet’. István neemt me in gedachten mee naar Kyrgistan en een jaar later ga ik in werkelijkheid.
Er volgen reizen naar Hongarije, Siebenburgen (deel van Roemenië welk oorspronkelijk Hongaars was), en weer naar Kyrgistan. Overal zijn kursussen en voordrachten, daar en hier in Nederland.
In Tiszaszas onderwijst István aan Anna (dochter van Mari en István) en mij het maken van een Oezbekistaanse jurttas. We borduren hele dagen en de fijnste uren zijn in de vroege ochtend, als de haan ons wakker kraait, in de rust van de morgen.
En overal waar István is, worden koorden gedraaid, geweven of gevlochten en voortdurend worden jurten opgebouwd en afgebroken, steeds weer.
We spreken over het belang van viltontmoetingen, het belang van het behouden van de kennis op gebied van traditionele textieltechnieken, het belang van tentoonstellingen, musea bekijken, het belang van onderwijs, het belang van doorgeven, het belang van vastleggen.
We organiseren de tentoonstelling: ‘Het oog van God’ met werk van István’s Duitse Internationale Vilt School. We schrijven artikels voor de verschillende bladen en uit de inmiddels afgeronde vooropleiding in Nederland wordt duidelijk dat er belangstelling is voor een Internationale Vilt Akademie.
We werken nauw samen met Inge Evers. We organiseren en doceren.
Als eind 2007 blijkt dat er geen sluitend concept gevonden kan worden voor de voortgang van IVA, komt er een einde aan de zeer intensieve samenwerking, van István en mij, in de afgelopen jaren.
In de ruimte die ontstaat, realiseer ik me, dat ik de afgelopen jaren zie als een opleiding. De Akademie is dan mijn afstudeerproject.
Ik wil István danken voor deze intensieve samenwerking, waarin ik zo veel heb kunnen leren, waarin ik zoveel mensen kon ontmoetten, waarin ik zo gegroeid ben, zowel op het gebied van leidinggevende als op het gebied van docent.
In de ruimte die ontstaat, borrelt het, om te scheppen, om mijn vak als docent uit te oefenen.
In de stroom van de werkplaats ontstaat mijn nieuwste kursus:
Over de grenzen van Kyrgistan, Oezbekistan en Turkmenistan.
Over de grenzen van…… kijkt uit, over het geleerde van de afgelopen jaren.
Over de grenzen van…… kijkt naar de tradities, de motieven en vilttechnieken in de Centraal-Aziatische landen.
Over de grenzen van……verlegt ook zijn grenzen naar andere materialen, techniek combinaties en toepassingen.
januari 2008
zomer 2008
februari 2009
maart 2009
naar bovenAbout me
At primary level, my mother was also my teacher and I wanted to follow in her footsteps. She taught me how to embroider, knit, crochet, make animals, toys and dolls’ dresses. However, I decided to work in healthcare and did so for many years.
As houseparents at the Rudolf Steiner School, washing and dyeing wool for wrapping and felting, creating picture books and setting out a nature table are every day jobs. We even organized sizeable bazaars.
After our move to Sittard, it was fortunate that I could fill the vacancy for a craft teacher at the local Steiner School which included preparing stories, songs and making use of nature as part of the curriculum.
Spring 1999 was quite significant for me with regard to the children and working with wool. We started a regular Saturday workshop, dyeing wool over an open fire, continued spinning and felting, incorporating natural objects. Wool was the starting point: a natural source, easy to handle.
The name came up intuitively and the workshops are still running well. This is where healthcare and education meet. The harmonizing effect of working with wool and the fun of creating as a group is evidently successful. Now we organise day and weekend courses, lectures and take part in shows. The shop is doing well and the workshops are popular.
In 2003, my interest in felt and therapy led me to take a workshop with Inge Evers: Georgia meets Netherlands. Her approach was very much in line with my ideas, linking healing with sharing, a very personal experience. I participated in German speaking felters’ conferences followed by Inge Evers’s ‘Heart felt’ carpet project in England and the World Felt Meeting in Hungary.
My contact with Istvan Vidak began at the same time. A friend had given me a little booklet ‘Felting with Children’ by Istvan Vidak and Mari Nagy which was again the along the lines of my ideas. In order to sell that book in my new shop, István en Mari asked me to translate it.
There were courses and lectures on the way as well as back here in the Netherlands.
We talked about the value of felters’ meetings, preserving the knowledge of traditional textile techniques, exhibitions, teaching and assessing skills. We organized an exhibition ‘The God’s Eye’ with feltworks created by Istvan’s German International Felting School. We contacted various journals and knew there was sufficient interest for such a school in the Netherlands, with the support of Inge Evers.
However, by the end of 2007 and after an intensive period of collaboration with Istvan, I realized that our project had come to an end. I was ready to lead the way by focusing on my specialism: Across the border from……...
The aim now is to look beyond:
* Skills we have learnt in the past few years
* Study traditions, motifs and felt techniques of Middle Asia
* Incorporate other materials, combinations, techniques and applications.
Januar 2008
top of page